Op 27 augustus 1962 werd wet nr. 4.119 van kracht, die het beroep van psycholoog in Brazilië erkende, met rechten en plichten.

Ik heb een brief in het Portuguees aan alle mensen en professionals geschreven.

Eu não tenho o poder, e nem a pretensão de evitar que você sinta esta dor. Por outro lado, posso senti-la junto com você. Chega um momento em nossa vida que todos nós entraremos em contato com ela. Caso você queira bater na minha porta, abrirei. Faremos uma caminhada. E já aviso: teremos momentos bons e ruins ao mesmo tempo. Encontros e desencontros ao mesmo tempo. Na nossa caminhada você perceberá, não imediatamente, que neste caminho há muitas pedras que serão como obstáculos para nós, mas com o tempo descobriremos que são importantes e necessários para o crescimento interno acontecer. Eu posso, não o tempo todo, estar ao seu lado, mas caminharemos, para te ajudar a suportar a dor. Juntos. Nós buscamos a psicoterapia, no meu caso, com a orientação psicanalítica, para numa certa medida ampliar cada vez mais, um espaço interno, auxiliar o campo dos pensamentos a suportar, tolerar e ter flexibilidade com as experiências emocionais do viver, e quem sabe, se for possível, construir um suporte emocional para as nossas dores, não para evitar a dor e todas as emoções que envolvem estar vivo, porque isso é impossível. Somos humanos ,inacabados, incompletos, imperfeitos. Caminharemos com todos os sentimentos. Eu não tenho um Saber à priori sobre você e nem ferramentas prontas que sirvam para todas as pessoas. Ufa! Nosso trabalho será árduo, e talvez longínquo, pelo menos nem eu, e nem você, estaremos sozinhos neste caminho. E chegará o momento da travessia, e este trabalho interno continuará enquanto estivermos vivos. Este é o trabalho de cada um. Ora ou outra podemos nos encontrar novamente. A vida é assim, precisamos um do outro. Ufa, não estamos sozinhos. Nós dois ganharemos um novo aprendizado, juntos. Nós dois sairemos transformados!
Um abraço caloroso para os profissionais que abrem a porta para receber o encontro e o desencontro com a dor do outro, o infamiliar, e ao mesmo tempo tão familiar. O estranho que habita em todos nós.
Um abraço mais caloroso ainda para àqueles que chegam, que procuram, querem e ousam se aventurar nesta travessia que é cheia de encontros e desencontros, sabores e dessabores, até onde for possível.

27/08/2025
Caroline Gouvêa Silva Wallner- Master Klinisch Psycholoog/ Psychoanalyse

_____________________________________________________________

Ik heb geen macht, noch de intentie, om te voorkomen dat je deze pijn voelt. Aan de andere kant, kan ik het wel met je meevoelen. Er komt een moment in ons leven dat we er allemaal mee in aanraking komen. Als je op mijn deur wilt kloppen, zal ik opendoen. We gaan wandelen. En ik waarschuw je: we zullen goede en slechte momenten tegelijk hebben. Ontmoetingen en meningsverschillen tegelijk. Tijdens onze reis zul je je realiseren, niet meteen, dat er veel obstakels op dit pad zijn die als obstakels voor ons zullen fungeren, maar na verloop van tijd zullen we ontdekken dat ze belangrijk en noodzakelijk zijn voor innerlijke groei. Ik kan niet altijd aan je zijde staan, maar we zullen wandelen om je te helpen de pijn te dragen. Samen. We zoeken psychotherapie – in mijn geval met psychoanalytische begeleiding – om tot op zekere hoogte een innerlijke ruimte te vergroten, het gedachteveld te helpen de emotionele ervaringen van het leven te verdragen, te tolereren en er flexibel mee om te gaan, en misschien, indien mogelijk, emotionele steun voor onze pijn op te bouwen, niet om pijn en alle emoties die bij het leven horen te vermijden, want dat is onmogelijk. We zijn mensen, onaf, onvolledig, onvolmaakt. We zullen met al onze gevoelens wandelen. Ik heb geen a priori kennis over jou, noch kant-en-klare hulpmiddelen die iedereen dienen. Oef! Ons werk zal zwaar zijn, en misschien ver weg; tenminste zullen noch ik, noch jij alleen zijn op dit pad. En de tijd zal komen voor de oversteek, en dit innerlijke werk zal doorgaan zolang we leven. Dit is ieders werk. Vroeg of laat ontmoeten we elkaar misschien weer. Zo is het leven; we hebben elkaar nodig. Oef, we zijn niet alleen. We zullen beiden samen iets nieuws leren. We zullen er beiden getransformeerd uitkomen! Een warme omhelzing voor de professionals die hun deuren openen om de ontmoeting en onenigheid met de pijn van anderen te verwelkomen, het onbekende, maar toch zo vertrouwde. Het vreemde dat in ons allen leeft.

Een nog warmere omhelzing voor hen die arriveren, die zoeken, verlangen en het aandurven om deze reis vol ontmoetingen en onenigheden, goed en slecht, te ondernemen, voor zover dat mogelijk is.

27/08/2025

Caroline Gouvêa Silva Wallner-Master Klinisch Psycholoog/ Psychoanalyse

www.carolinegouvea.com